کیانوش منوچهری، پسر آقای فولادوند در خردادماه ۱۳۸۷، در گفتگویی که با «رادیو فردا» داشت، در خصوص وضعیت پدرش گفته بود: «در همان ماههای اول که ايشان ربوده شده بود و ما بسيار بيقرار بوديم و در شبکه های تلويزيونی در اين باره صحبت می کرديم، چند تلفن تهديد آميز داشتم و می گفتند که ما هم مانند کسانی که اين تلويزيون را در آمريکا کنترل می کنند، قبول داشته باشيم که پدر در جای امنی است و هيچ اتفاقی هم برای او نيافتاده است. در يکی از همين تماس‌ها که مکالمه تلفنی به تندی کشيده شد، تلفن کننده گفت "آيا می خواهی صدای کسی را که می خواهی بشنوی؟" در آن موقع گوشی را به پدرم دادند و او فقط دو سه کلمه بسرعت گفت "منم بابا، منم بابا" و گوشی را از او گرفتند. من هم که عصبی و دگرگون شده بودم گفتم که از حان ما چه می خواهيد و آنها گفتند "خفه شو و راجع به اين قضيه صحبت نکن"».

در آبان ۱۴۰۰، اکبر خوش کوشک، چهره سابق امنیتی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی در مصاحبه‌ای با اشاره به همکاری خوب  سازمان اطلاعات و امنیت ترکیه (میت) با نهادهای امنیتی ایران، طی چهار دهه پس از انقلاب ایران، گفت: «ما هم با میت همکاری کرده‌ایم و تبادل داریم. تا کنون ما و ترک‌ها هر خواسته‌ای از هم برای تبادل داشته‌ایم، با موافقت طرفین انجام شده است. مثلا فرود فولادوند را میت ترکیه در تهران به ما تحویل داد. به ازای فرود فولادوند هم ایران یک نفر را که ترک‌ها می‌خواستند، تحویل داد».

از سرنوشت آقای فولادوند و همراهانش در ایران هیچ نوع اطلاعاتی در دست نیست.